sobota, 26 października 2013

Pełne zrozumienie złości

Ekakanipāto, Kodhapariññāsuttaṃ (KN 4.12) - Księga jedynek, Sutta o pełnym zrozumieniu złości
 
Vuttañhetaṃ bhagavatā, vuttamarahatāti me sutaṃ –
  
"Kodhaṃ, bhikkhave, anabhijānaṃ aparijānaṃ tattha cittaṃ avirājayaṃ appajahaṃ abhabbo dukkhakkhayāya. Kodhañca kho, bhikkhave, abhijānaṃ parijānaṃ tattha cittaṃ virājayaṃ pajahaṃ bhabbo dukkhakkhayāyā"ti. Etamatthaṃ bhagavā avoca. Tatthetaṃ iti vuccati –
 
"Yena kodhena kuddhāse, sattā gacchanti duggatiṃ,
Taṃ kodhaṃ sammadaññāya, pajahanti vipassino,
Pahāya na punāyanti, imaṃ lokaṃ kudācana"nti.
 
Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti. 
 
Dutiyaṃ.

Powiedziane to było przez Błogosławionego, powiedziane to było przez arhata, tak słyszałem:

"(Gdy) złość, mnisi, jest nierozpoznana, w pełni nieznana, wtedy umysł nierozjaśniony, nie oderwany (od złości), nie jest zdolny do wygaszenia cierpienia. (Gdy) złość zaś, mnisi, jest rozpoznana, w pełni znana, wtedy umysł rozjaśniony, oderwany (od złości), zdolny jest do wygaszenia cierpienia."

To znaczenie Błogosławiony powiedział. Teraz tak to mówi się:

"Jaką złością byłyby rozzłoszczone istoty, które udają się do nędznej egzystencji,
Taką złość doskonale zrozumiawszy jasno widzący porzucają,
Porzuciwszy nie powracają nigdy do tego świata."

To jest znaczenie tego, co powiedział Błogosławiony, tak słyszałem.

Druga [sutta z rozdziału Dutiyavaggo].
 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz