sobota, 22 lutego 2014

Królowie

Rājasuttaṃ (KN 3.12) - Sutta o królach

Evaṃ me sutaṃ – ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tena kho pana samayena sambahulānaṃ bhikkhūnaṃ pacchābhattaṃ piṇḍapātapaṭikkantānaṃ upaṭṭhānasālāyaṃ sannisinnānaṃ sannipatitānaṃ ayamantarākathā udapādi – "ko nu kho, āvuso, imesaṃ dvinnaṃ rājūnaṃ mahaddhanataro vā mahābhogataro vā mahākosataro vā mahāvijitataro vā mahāvāhanataro vā mahabbalataro vā mahiddhikataro vā mahānubhāvataro vā rājā vā māgadho seniyo bimbisāro, rājā vā pasenadi kosalo"ti?

Tak słyszałem. Pewnego razu Błogosławiony w Savatthi przebywał, w gaju Jety, w ogrodzie Anathapindiki. W tym czasie wśród licznych mnichów, popołudniu z chodzenia za jałmużną wracających, w sali zgromadzeń siedzących razem, zgromadzonych razem, ta rozmowa pojawiła się: "Któryż to, przyjacielu, z tych dwóch królów jest mającym większe dobra, albo większe bogactwa, albo większy skarb, albo większe terytorium, albo więcej wozów, albo większą armię, albo większą moc, albo większą władzę, król Magadhy Seniya Bimbisara czy król Kosali Pasenadi?"

Ayañcarahi tesaṃ bhikkhūnaṃ antarākathā hoti vippakatā. Atha kho bhagavā sāyanhasamayaṃ paṭisallānā vuṭṭhito yenupaṭṭhānasālā tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā paññatte āsane nisīdi. Nisajja kho bhagavā bhikkhū āmantesi – "kāya nuttha, bhikkhave, etarahi kathāya sannisinnā sannipatitā, kā ca pana vo antarākathā vippakatā"ti?

Kiedy tych mnichów rozmowa była (jeszcze) niedokończona, wtedy Błogosławiony wieczorną porą z odosobnienia wyszedł, do sali zgromadzeń przyszedł, przyszedłszy na przygotowanym siedzeniu usiadł. Usiadłszy, Błogosławiony do mnichów zwrócił się: "O czym, mnisi, teraz rozmawiacie siedząc razem, zebrani razem, o czym jest zatem wasza niedokończona rozmowa?"
 
"Idha, bhante, amhākaṃ pacchābhattaṃ piṇḍapātapaṭikkantānaṃ upaṭṭhānasālāyaṃ sannisinnānaṃ sannipatitānaṃ ayamantarākathā udapādi – ‘ko nu kho, āvuso, imesaṃ dvinnaṃ rājūnaṃ mahaddhanataro vā mahābhogataro vā mahākosataro vā mahāvijitataro vā mahāvāhanataro vā mahabbalataro vā mahiddhikataro vā mahānubhāvataro vā rājā vā māgadho seniyo bimbisāro, rājā vā pasenadi kosalo’ti? Ayaṃ kho no, bhante, antarākathā vippakatā, atha bhagavā anuppatto"ti.

"Tutaj, Panie, wśród nas, popołudniu z chodzenia za jałmużną wracających, w sali zgromadzeń siedzących razem, zgromadzonych razem, ta rozmowa pojawiła się: 'Któryż to, przyjacielu, z tych dwóch królów jest mającym większe dobra, albo większe bogactwa, albo większy skarb, albo większe terytorium, albo więcej wozów, albo większą armię, albo większą moc, albo większą władzę, król Magadhy Seniya Bimbisara czy król Kosali Pasenadi?' O tym jest nasza, Panie, niedokończona rozmowa, kiedy Błogosławiony przyszedł."

"Na khvetaṃ, bhikkhave, tumhākaṃ patirūpaṃ kulaputtānaṃ saddhā agārasmā anagāriyaṃ pabbajitānaṃ yaṃ tumhe evarūpiṃ kathaṃ katheyyātha. Sannipatitānaṃ vo, bhikkhave, dvayaṃ karaṇīyaṃ – dhammī vā kathā ariyo vā tuṇhībhāvo"ti.

"Naprawdę nie jest to, mnisi, dla was właściwe, synów z dobrych rodzin, którzy z wiarą z domu w bezdomność odeszli, żebyście wy tak jak to mówili. Przez zgromadzonych was, mnisi, dwie rzeczy powinny być czynione - o Dhammie rozmowa albo szlachetne milczenie."
 
Atha kho bhagavā etamatthaṃ viditvā tāyaṃ velāyaṃ imaṃ udānaṃ udānesi –
 
"Yañca kāmasukhaṃ loke, yañcidaṃ diviyaṃ sukhaṃ,
Taṇhakkhayasukhassete, kalaṃ nāgghanti soḷasi"nti.
 
Dutiyaṃ.

Wtedy Błogosławiony znaczenie tego zrozumiawszy, w tym czasie tę emocjonalną wypowiedź wygłosił:

"Jakakolwiek zatem przyjemność zmysłowa na świecie, jakiekolwiek to boskie szczęście,
Zniszczenia pragnienia szczęścia one nie są warte (nawet) szesnastej (części)."

Druga [sutta z rozdziału Mucalindavaggo].
 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz