niedziela, 20 kwietnia 2014

Chory - druga mowa

Dutiyagilānasuttaṃ (SN 35.75) - Druga sutta o chorym

Atha kho aññataro bhikkhu …pe… bhagavantaṃ etadavoca – "amukasmiṃ, bhante, vihāre aññataro bhikkhu navo appaññāto ābādhiko dukkhito bāḷhagilāno. Sādhu, bhante, bhagavā yena so bhikkhu tenupasaṅkamatu anukampaṃ upādāyā"ti.

Wtedy pewien mnich ...etc... do Błogosławionego powiedział to: "W naszym, Panie, klasztorze pewien mnich nowicjusz, mało znany, dotknięty jest chorobą, cierpiący, bardzo chory. Proszę, Panie, niech Błogosławiony do tego mnicha przyjdzie, współczucie okazawszy."

Atha kho bhagavā navavādañca sutvā gilānavādañca, "appaññāto bhikkhū"ti iti viditvā yena so bhikkhu tenupasaṅkami. Addasā kho so bhikkhu bhagavantaṃ dūratova āgacchantaṃ. Disvāna mañcake samadhosi. Atha kho bhagavā taṃ bhikkhuṃ etadavoca – "alaṃ, bhikkhu, mā tvaṃ mañcake samadhosi. Santimāni āsanāni paññattāni, tatthāhaṃ nisīdissāmī"ti. Nisīdi bhagavā paññatte āsane. Nisajja kho bhagavā taṃ bhikkhuṃ etadavoca – "kacci te, bhikkhu, khamanīyaṃ, kacci yāpanīyaṃ, kacci dukkhā vedanā paṭikkamanti no abhikkamanti, paṭikkamosānaṃ paññāyati no abhikkamo"ti?
"Na me, bhante, khamanīyaṃ, na yāpanīyaṃ …pe… na kho maṃ, bhante, attā sīlato upavadatī"ti.

Wtedy Błogosławiony słowo nowicjusz usłyszawszy i słowo chory, dowiedziawszy się, że (jest to) "mało znany mnich", do tego mnicha przyszedł. Zobaczył ten mnich Błogosławionego, który z daleka przyszedł. Ujrzawszy (go) na łóżku poruszył się. Wtedy Błogosławiony do tego mnicha powiedział to: "Dosyć, mnichu, ty nie ruszaj się na łóżku. Są te miejsca do siedzenia przygotowane, tam ja usiądę." Błogosławiony usiadł na przygotowanym miejscu. Usiadłszy, Błogosławiony do tego mnicha powiedział to: "Czy ty, mnichu, jesteś nie tracącym ducha, czy jesteś trzymającym się życia, czy bolesne uczucia ustępują, nie zwiększają się, (ich) ustępowanie i zatrzymywanie, nie zwiększanie, jest obserwowane?"
"Nie jestem, Panie, nie tracącym ducha, nie jestem trzymającym się życia ...etc... Nie jestem, Panie, zarzucającym sobie (coś) względem moralności." 

"No ce kira te, bhikkhu, attā sīlato upavadati, atha kiñca te kukkuccaṃ ko ca vippaṭisāro"ti?
"Na khvāhaṃ, bhante, sīlavisuddhatthaṃ bhagavatā dhammaṃ desitaṃ ājānāmī"ti.

"Jeśli naprawdę nie jesteś ty, mnichu, zarzucającym sobie (coś) względem moralności, dlaczego masz jakąś skruchę i jakiś żal?"
"Naprawdę ja, Panie, nie ze względu na oczyszczenie moralności głoszoną przez Błogosławionego Dhammę poznaję."

"No ce kira tvaṃ, bhikkhu, sīlavisuddhatthaṃ mayā dhammaṃ desitaṃ ājānāsi, atha kimatthaṃ carahi tvaṃ, bhikkhu, mayā dhammaṃ desitaṃ ājānāsī"ti?
"Anupādāparinibbānatthaṃ khvāhaṃ, bhante, bhagavatā dhammaṃ desitaṃ ājānāmī"ti.

"Jeśli naprawdę ty, mnichu, nie ze względu na oczyszczenie moralności głoszoną przeze mnie  Dhammę poznajesz, wtedy w jakim celu teraz ty, mnichu, głoszoną przeze mnie Dhammę poznajesz?"
"Ze względu na parinibbanę bez chwytania naprawdę ja, Panie, głoszoną przez Błogosławionego Dhammę poznaję."

"Sādhu sādhu, bhikkhu! Sādhu kho tvaṃ, bhikkhu, anupādāparinibbānatthaṃ mayā dhammaṃ desitaṃ ājānāsi. Anupādāparinibbānattho hi, bhikkhu, mayā dhammo desito. Taṃ kiṃ maññasi, bhikkhu, cakkhu niccaṃ vā aniccaṃ vā"ti?
"Aniccaṃ, bhante".
"Yaṃ …pe… sotaṃ … ghānaṃ … jivhā … kāyo … mano … manoviññāṇaṃ … manosamphasso … yampidaṃ manosamphassapaccayā uppajjati vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā tampi niccaṃ vā aniccaṃ vā"ti?
"Aniccaṃ, bhante".
"Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vā"ti?
"Dukkhaṃ, bhante".
"Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ – 'etaṃ mama, esohamasmi, eso me attā'"ti?
"No hetaṃ, bhante".

"Dobrze, dobrze, mnichu! Dobrze, że ty, mnichu, ze względu na parinibbanę bez chwytania głoszoną przeze mnie Dhammę poznajesz. Naprawdę, ze względu na parinibbanę bez chwytania, mnichu, Dhamma przeze mnie była wygłoszona. Co o tym myślisz, mnichu, oko jest trwałe czy nietrwałe?"
"Nietrwałe, Panie."
"To, co ...etc... ucho ... nos ... język ... ciało ... umysł ... świadomość umysłu ... kontakt umysłowy ... a także to, co za przyczyną kontaktu umysłowego rodzi się, doświadczając szczęścia albo cierpienia, albo ani szczęścia i ani cierpienia, to także jest trwałe czy nietrwałe?"
"Nietrwałe, Panie."
"A to, co jest nietrwałe cierpieniem jest czy szczęściem?"
"Cierpieniem, Panie."
"A to, co jest nietrwałe, jest cierpieniem, jest przedmiotem zmian, czy jest właściwe (tak) to widzieć - 'to jest moje, to ja jestem, to jest moje ja?'"
"Z pewnością nie, Panie."
 
"Evaṃ passaṃ, bhikkhu, sutavā ariyasāvako cakkhusmimpi nibbindati …pe… manasmimpi … manoviññāṇepi … manosamphassepi nibbindati. Yampidaṃ manosamphassapaccayā uppajjati vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā tasmimpi nibbindati. Nibbindaṃ virajjati, virāgā vimuccati, vimuttasmiṃ vimuttamiti ñāṇaṃ hoti. 'Khīṇā jāti, vusitaṃ brahmacariyaṃ, kataṃ karaṇīyaṃ, nāparaṃ itthattāyā'ti pajānātī"ti.

"Tak widząc, mnichu, pouczony szlachetny uczeń znużony jest okiem ...etc... umysłem ... świadomością umysłu ... znużony jest kontaktem umysłowym. A także tym, co za przyczyną kontaktu umysłowego rodzi się, doświadczając szczęścia albo cierpienia, albo ani szczęścia i ani cierpienia, tym także jest znużony. Będąc znużonym okazuje brak zainteresowania (pragnieniami), przez nieobecność pragnień jest wyzwolony, w wyzwolonym zaś jest wiedza o wyzwoleniu. Rozumie on - 'wyczerpane są narodziny, wypełnione jest szlachetne życie, zrobione jest to, co powinno być zrobione, niczego innego nie ma więc w tym życiu.'"
 
Idamavoca bhagavā. Attamano so bhikkhu bhagavato bhāsitaṃ abhinandi. Imasmiñca pana veyyākaraṇasmiṃ bhaññamāne tassa bhikkhussa anupādāya āsavehi cittaṃ vimuccīti. 

Dutiyaṃ.

Powiedział to Błogosławiony. Zachwycony tamten mnich w mowie Błogosławionego znalazł przyjemność. Tak więc dzięki temu wyjaśnieniu, które zostało wygłoszone, tamtego mnicha umysł od chwytania skalań jest uwolniony.

Druga [sutta z rozdziału Gilānavaggo].
 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz