piątek, 25 lipca 2014

Słońce - pierwsza mowa

Paṭhamasūriyasuttaṃ (SN 56.37) - Pierwsza sutta o słońcu
 
"Sūriyassa, bhikkhave, udayato etaṃ pubbaṅgamaṃ etaṃ pubbanimittaṃ, yadidaṃ – aruṇuggaṃ. Evameva kho, bhikkhave, bhikkhuno catunnaṃ ariyasaccānaṃ yathābhūtaṃ abhisamayāya etaṃ pubbaṅgamaṃ etaṃ pubbanimittaṃ, yadidaṃ – sammādiṭṭhi. Tassetaṃ bhikkhave, bhikkhuno pāṭikaṅkhaṃ – 'idaṃ dukkha'nti yathābhūtaṃ pajānissati …pe… 'ayaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadā'ti yathābhūtaṃ pajānissati. Tasmātiha, bhikkhave, 'idaṃ dukkha'nti yogo karaṇīyo …pe… 'ayaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadā'ti yogo karaṇīyo"ti. 
 
Sattamaṃ. 

"Wschód słońca, mnisi, poprzedzony jest przez to, zapowiedziany jest przez to, a mianowicie - świt. Właśnie tak, mnisi, realizacja przez mnicha czterech szlachetnych prawd w (ich) rzeczywistej istocie poprzedzona jest przez to, zapowiedziana jest przez to, a mianowicie - właściwy pogląd. Dlatego to, mnisi, przez mnicha jest oczekiwane – że (prawdę) 'to jest cierpienie' w jej rzeczywistej istocie zrozumie ...etc...  że (prawdę) 'to jest ścieżka prowadząca do zniszczenia cierpienia' w jej rzeczywistej istocie zrozumie. Dlatego tutaj, mnisi, 'to jest cierpienie' - wysiłek powinien być uczyniony ...etc... 'to jest ścieżka prowadząca do zniszczenia cierpienia' - wysiłek powinien być uczyniony."

Siódma [sutta z rozdziału Sīsapāvanavaggo].
 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz