czwartek, 3 września 2015

Rozstrzyganie sporu

Adhikaraṇavaggo (AN 2.11- 2.21) - Rozdział o rozstrzyganiu sporu

11. "Dvemāni, bhikkhave, balāni. Katamāni dve? Paṭisaṅkhānabalañca bhāvanābalañca. Katamañca, bhikkhave, paṭisaṅkhānabalaṃ? Idha, bhikkhave, ekacco iti paṭisañcikkhati – 'kāyaduccaritassa kho pāpako vipāko diṭṭhe ceva dhamme abhisamparāyañca, vacīduccaritassa pāpako vipāko diṭṭhe ceva dhamme abhisamparāyañca, manoduccaritassa pāpako vipāko diṭṭhe ceva dhamme abhisamparāyañcā'ti. So iti paṭisaṅkhāya kāyaduccaritaṃ pahāya kāyasucaritaṃ bhāveti, vacīduccaritaṃ pahāya vacīsucaritaṃ bhāveti, manoduccaritaṃ pahāya manosucaritaṃ bhāveti, suddhaṃ attānaṃ pariharati. Idaṃ vuccati, bhikkhave, paṭisaṅkhānabalaṃ.
Katamañca, bhikkhave, bhāvanābalaṃ. Tatra, bhikkhave, yamidaṃ bhāvanābalaṃ sekhānametaṃ balaṃ. Sekhañhi so, bhikkhave, balaṃ āgamma rāgaṃ pajahati, dosaṃ pajahati, mohaṃ pajahati. Rāgaṃ pahāya, dosaṃ pahāya, mohaṃ pahāya yaṃ akusalaṃ na taṃ karoti, yaṃ pāpaṃ na taṃ sevati. Idaṃ vuccati, bhikkhave, bhāvanābalaṃ. Imāni kho, bhikkhave, dve balānī"ti.

"Dwie są te, mnisi, moce. Jakie dwie? Moc rozważania i moc medytacji. Jaka jest zatem, mnisi, moc rozważania? W tym świecie, mnisi, pewien (człowiek) tak rozważa: 'Cielesnych wykroczeń złym skutkiem w tym właśnie świecie są przyszłe narodziny, werbalnych wykroczeń złym skutkiem w tym właśnie świecie są przyszłe narodziny, umysłowych wykroczeń złym skutkiem w tym właśnie świecie są przyszłe narodziny.' On tak rozważając, cielesne wykroczenia porzuciwszy, cielesne dobre działania rozwija, werbalne wykroczenia porzuciwszy, werbalne dobre działania rozwija, umysłowe wykroczenia porzuciwszy, umysłowe dobre działania rozwija, swoją czystość serca chroni. O tym mówi się, mnisi, moc rozważania.
Jaka jest zatem, mnisi, moc medytacji? Tutaj, mnisi, to co jest mocą medytacji jest mocą praktykującego. Ten, który rzeczywiście praktykuje, mnisi, dzięki mocy pożądanie porzuca, gniew porzuca, niewiedzę porzuca. Pożądanie porzuciwszy, gniew porzuciwszy, niewiedzę porzuciwszy, tego co złe nie czyni, temu co złe nie służy. O tym mówi się, mnisi, moc medytacji. To są, mnisi, dwie moce."

12. "Dvemāni, bhikkhave, balāni. Katamāni dve? Paṭisaṅkhānabalañca bhāvanābalañca. Katamañca, bhikkhave, paṭisaṅkhānabalaṃ? Idha, bhikkhave, ekacco iti paṭisañcikkhati – 'kāyaduccaritassa kho pāpako vipāko diṭṭhe ceva dhamme abhisamparāyañca, vacīduccaritassa pāpako vipāko diṭṭhe ceva dhamme abhisamparāyañca, manoduccaritassa pāpako vipāko diṭṭhe ceva dhamme abhisamparāyañcā'ti. So iti paṭisaṅkhāya kāyaduccaritaṃ pahāya kāyasucaritaṃ bhāveti, vacīduccaritaṃ pahāya vacīsucaritaṃ bhāveti, manoduccaritaṃ pahāya manosucaritaṃ bhāveti, suddhaṃ attānaṃ pariharati. Idaṃ vuccati, bhikkhave, paṭisaṅkhānabalaṃ.
Katamañca, bhikkhave, bhāvanābalaṃ? Idha, bhikkhave, bhikkhu satisambojjhaṅgaṃ bhāveti vivekanissitaṃ virāganissitaṃ nirodhanissitaṃ vosaggapariṇāmiṃ, dhammavicayasambojjhaṅgaṃ bhāveti … vīriyasambojjhaṅgaṃ bhāveti … pītisambojjhaṅgaṃ bhāveti … passaddhisambojjhaṅgaṃ bhāveti … samādhisambojjhaṅgaṃ bhāveti … upekkhāsambojjhaṅgaṃ bhāveti vivekanissitaṃ virāganissitaṃ nirodhanissitaṃ vosaggapariṇāmiṃ. Idaṃ vuccati, bhikkhave, bhāvanābalaṃ. Imāni kho, bhikkhave, dve balānī"ti.

"Dwie są te, mnisi, moce. Jakie dwie? Moc rozważania i moc medytacji. Jaka jest zatem, mnisi, moc rozważania? W tym świecie, mnisi, pewien (człowiek) tak rozważa: 'Złym skutkiem cielesnych wykroczeń w tym właśnie świecie są przyszłe narodziny, złym skutkiem werbalnych wykroczeń w tym właśnie świecie są przyszłe narodziny, złym skutkiem umysłowych wykroczeń w tym właśnie świecie są przyszłe narodziny.' On tak rozważając, cielesne wykroczenia porzuciwszy, cielesne dobre działania rozwija, werbalne wykroczenia porzuciwszy, werbalne dobre działania rozwija, umysłowe wykroczenia porzuciwszy, umysłowe dobre działania rozwija, swoją czystość serca chroni. O tym mówi się, mnisi, moc rozważania.
Jaka jest zatem, mnisi, moc medytacji? W tym świecie, mnisi, mnich uważność jako czynnik oświecenia rozwija, przez odosobnienie, przez brak pragnień, przez zaprzestanie, skutkiem jest rezygnacja, poznawanie Dhammy jako czynnik oświecenia rozwija ... wigor jako czynnik oświecenia rozwija ... zachwyt jako czynnik oświecenia rozwija ... wyciszenie jako czynnik oświecenia rozwija ... skupienie medytacyjne jako czynnik oświecenia rozwija ... równowagę jako czynnik oświecenia rozwija, przez odosobnienie, przez brak pragnień, przez zaprzestanie, skutkiem jest rezygnacja. O tym mówi się, mnisi, moc medytacji. To są, mnisi, dwie moce."
  
13. "Dvemāni, bhikkhave, balāni. Katamāni dve? Paṭisaṅkhānabalañca bhāvanābalañca. Katamañca, bhikkhave, paṭisaṅkhānabalaṃ? Idha, bhikkhave, ekacco iti paṭisañcikkhati – 'kāyaduccaritassa kho pāpako vipāko diṭṭhe ceva dhamme abhisamparāyañca, vacīduccaritassa kho pāpako vipāko diṭṭhe ceva dhamme abhisamparāyañca, manoduccaritassa kho pāpako vipāko diṭṭhe ceva dhamme abhisamparāyañcā'ti. So iti paṭisaṅkhāya kāyaduccaritaṃ pahāya kāyasucaritaṃ bhāveti, vacīduccaritaṃ pahāya vacīsucaritaṃ bhāveti, manoduccaritaṃ pahāya manosucaritaṃ bhāveti, suddhaṃ attānaṃ pariharati. Idaṃ vuccati, bhikkhave, paṭisaṅkhānabalaṃ.

"Dwie są te, mnisi, moce. Jakie dwie? Moc rozważania i moc medytacji. Jaka jest zatem, mnisi, moc rozważania? W tym świecie, mnisi, pewien (człowiek) tak rozważa: 'Złym skutkiem cielesnych wykroczeń w tym właśnie świecie są przyszłe narodziny, złym skutkiem werbalnych wykroczeń w tym właśnie świecie są przyszłe narodziny, złym skutkiem umysłowych wykroczeń w tym właśnie świecie są przyszłe narodziny.' On tak rozważając, cielesne wykroczenia porzuciwszy, cielesne dobre działania rozwija, werbalne wykroczenia porzuciwszy, werbalne dobre działania rozwija, umysłowe wykroczenia porzuciwszy, umysłowe dobre działania rozwija, swoją czystość serca chroni. O tym mówi się, mnisi, moc rozważania.

Katamañca, bhikkhave, bhāvanābalaṃ? Idha, bhikkhave, bhikkhu vivicceva kāmehi, vivicca akusalehi dhammehi savitakkaṃ savicāraṃ vivekajaṃ pītisukhaṃ paṭhamaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Vitakkavicārānaṃ vūpasamā ajjhattaṃ sampasādanaṃ cetaso ekodibhāvaṃ avitakkaṃ avicāraṃ samādhijaṃ pītisukhaṃ dutiyaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Pītiyā ca virāgā upekkhako ca viharati sato ca sampajāno, sukhañca kāyena paṭisaṃvedeti, yaṃ taṃ ariyā ācikkhanti – 'upekkhako satimā sukhavihārī'ti tatiyaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Sukhassa ca pahānā dukkhassa ca pahānā pubbeva somanassadomanassānaṃ atthaṅgamā adukkhamasukhaṃ upekkhāsatipārisuddhiṃ catutthaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Idaṃ vuccati, bhikkhave, bhāvanābalaṃ. Imāni kho, bhikkhave, dve balānī"ti.
 
Jaka jest zatem, mnisi, moc medytacji? W tym świecie, mnisi, mnich całkiem odcięty od przyjemności zmysłowych, odcięty od złych skłonności, przywiązany do nakierowania umysłu i badania umysłem, w radości i szczęściu zrodzonym z odosobnienia, osiągnąwszy pierwsze wchłonięcie medytacyjne, pozostaje. Po zaprzestaniu nakierowania umysłu i badania umysłem, mając na celu wewnętrzną radość i koncentrację, wolny od nakierowania umysłu i badania umysłem, w radości i szczęściu narodzonym z koncentracji, osiągnąwszy drugie wchłonięcie medytacyjne, pozostaje. Dzięki radości i nieobecności pragnień obojętny zatem pozostaje, świadomy i uważny, szczęścia zatem ciałem doświadcza, jest tym, o którym szlachetni mówią - 'obojętny, uważny, szczęśliwie żyjący', osiągnąwszy trzecie wchłonięcie medytacyjne, pozostaje. Dzięki porzuceniu szczęścia i porzuceniu cierpienia, tak jak radość i smutek wcześniej zniknęły - ani cierpienie, ani szczęście, obojętność, uważność, czystość - osiągnąwszy czwarte wchłonięcie medytacyjne, pozostaje. O tym mówi się, mnisi, moc medytacji. To są, mnisi, dwie moce."

14. "Dvemā, bhikkhave, tathāgatassa dhammadesanā. Katamā dve? Saṃkhittena ca vitthārena ca. Imā kho, bhikkhave, dve tathāgatassa dhammadesanā"ti.

"Dwie są te, mnisi, metody nauczania Dhammy przez Tathagatę. Jakie dwie? Zwięzła i rozszerzona. To są, mnisi, dwie metody nauczania Dhammy przez Tathagatę."
 
15. "Yasmiṃ, bhikkhave, adhikaraṇe āpanno ca bhikkhu codako ca bhikkhu na sādhukaṃ attanāva attānaṃ paccavekkhati tasmetaṃ, bhikkhave, adhikaraṇe pāṭikaṅkhaṃ dīghattāya kharattāya vāḷattāya saṃvattissati, bhikkhū ca na phāsuṃ viharissanti. Yasmiñca kho, bhikkhave, adhikaraṇe āpanno ca bhikkhu codako ca bhikkhu sādhukaṃ attanāva attānaṃ paccavekkhati tasmetaṃ, bhikkhave, adhikaraṇe pāṭikaṅkhaṃ na dīghattāya kharattāya vāḷattāya saṃvattissati, bhikkhū ca phāsuṃ viharissantī"ti.

"W tym, mnisi, rozstrzyganiu sporu, w którym oskarżony mnich i oskarżający mnich dokładnie sam siebie nie realizuje, dlatego w tym, mnisi, rozstrzyganiu sporu oczekiwane jest, że długo, burzliwie, pokrętnie będzie trwał, mnisi zatem spokojnie nie będą żyli. W tym zaś, mnisi, rozstrzyganiu sporu, w którym oskarżony mnich i oskarżający mnich dokładnie sam siebie realizuje, dlatego w tym, mnisi, rozstrzyganiu sporu oczekiwane jest, że długo, burzliwie, pokrętnie nie będzie trwał, mnisi zatem spokojnie będą żyli.

Kathañca, bhikkhave, āpanno bhikkhu sādhukaṃ attanāva attānaṃ paccavekkhati? Idha, bhikkhave, āpanno bhikkhu iti paṭisañcikkhati – 'ahaṃ kho akusalaṃ āpanno kiñcideva desaṃ kāyena. Maṃ so bhikkhu addasa akusalaṃ āpajjamānaṃ kiñcideva desaṃ kāyena. No ce ahaṃ akusalaṃ āpajjeyyaṃ kiñcideva desaṃ kāyena, na maṃ so bhikkhu passeyya akusalaṃ āpajjamānaṃ kiñcideva desaṃ kāyena. Yasmā ca kho, ahaṃ akusalaṃ āpanno kiñcideva desaṃ kāyena, tasmā maṃ so bhikkhu addasa akusalaṃ āpajjamānaṃ kiñcideva desaṃ kāyena. Disvā ca pana maṃ so bhikkhu akusalaṃ āpajjamānaṃ kiñcideva desaṃ kāyena anattamano ahosi. Anattamano samāno anattamanavacanaṃ maṃ so bhikkhu avaca. Anattamanavacanāhaṃ tena bhikkhunā vutto samāno anattamano ahosiṃ. Anattamano samāno paresaṃ ārocesiṃ. Iti mameva tattha accayo accagamā suṅkadāyakaṃva bhaṇḍasmin'ti. Evaṃ kho, bhikkhave, āpanno bhikkhu sādhukaṃ attanāva attānaṃ paccavekkhati.

Jak zatem, mnisi, oskarżony mnich dokładnie sam siebie realizuje? W tym świecie, mnisi, oskarżony mnich tak rozważa: 'Jestem oskarżony o pewien zły czyn związany z ciałem. Ten mnich zobaczył mnie wykonującego pewien zły czyn związany z ciałem. Jeśli ja nie wykonałbym pewnego złego czynu związanego z ciałem, ten mnich nie zobaczyłby mnie wykonującego pewien zły czyn związany z ciałem. Ale ponieważ ja jestem oskarżony o pewien zły czyn związany z ciałem, dlatego ten mnich zobaczył mnie wykonującego pewien zły czyn związany z ciałem. Co więcej, zobaczywszy mnie, ten mnich, wykonującego pewien zły czyn związany z ciałem, był niezadowolony. Niezadowolonym będąc, ten mnich niezadowolone słowa do mnie powiedział. Kiedy niezadowolone słowa przez tego mnicha były powiedziane, ja tak samo niezadowolony byłem. Niezadowolonym będąc innym (o tym) powiedziałem. Tak więc właśnie wtedy przewinienie zostało popełnione przeze mnie, jak przez dającego zapłatę za dobra materialne.' Tak, mnisi, oskarżony mnich dokładnie sam siebie realizuje.

Kathañca, bhikkhave, codako bhikkhu sādhukaṃ attanāva attānaṃ paccavekkhati? Idha, bhikkhave, codako bhikkhu iti paṭisañcikkhati – 'ayaṃ kho bhikkhu akusalaṃ āpanno kiñcideva desaṃ kāyena. Ahaṃ imaṃ bhikkhuṃ addasaṃ akusalaṃ āpajjamānaṃ kiñcideva desaṃ kāyena. No ce ayaṃ bhikkhu akusalaṃ āpajjeyya kiñcideva desaṃ kāyena, nāhaṃ imaṃ bhikkhuṃ passeyyaṃ akusalaṃ āpajjamānaṃ kiñcideva desaṃ kāyena. Yasmā ca kho, ayaṃ bhikkhu akusalaṃ āpanno kiñcideva desaṃ kāyena, tasmā ahaṃ imaṃ bhikkhuṃ addasaṃ akusalaṃ āpajjamānaṃ kiñcideva desaṃ kāyena. Disvā ca panāhaṃ imaṃ bhikkhuṃ akusalaṃ āpajjamānaṃ kiñcideva desaṃ kāyena anattamano ahosiṃ. Anattamano samāno anattamanavacanāhaṃ imaṃ bhikkhuṃ avacaṃ. Anattamanavacanāyaṃ bhikkhu mayā vutto samāno anattamano ahosi. Anattamano samāno paresaṃ ārocesi. Iti mameva tattha accayo accagamā suṅkadāyakaṃva bhaṇḍasmin'ti. Evaṃ kho, bhikkhave, codako bhikkhu sādhukaṃ attanāva attānaṃ paccavekkhati.

Jak zatem, mnisi, oskarżający mnich dokładnie sam siebie realizuje? W tym świecie, mnisi, oskarżający mnich tak rozważa: 'To jest mnich oskarżony o pewien zły czyn związany z ciałem. Ja tego mnicha zobaczyłem wykonującego pewien zły czyn związany z ciałem. Jeśli ten mnich nie wykonałby pewnego złego czynu związanego z ciałem, ja nie zobaczyłbym tego mnicha wykonującego pewien zły czyn związany z ciałem. Ale ponieważ ten mnich jest oskarżony o pewien zły czyn związany z ciałem, dlatego ja tego mnicha zobaczyłem wykonującego pewien zły czyn związany z ciałem. Co więcej, ja, zobaczywszy tego mnicha wykonującego pewien zły czyn związany z ciałem, byłem niezadowolony. Niezadowolonym będąc, ja niezadowolone słowa do tego mnicha powiedziałem. Kiedy niezadowolone słowa przeze mnie były powiedziane, ten mnich tak samo niezadowolony był. Niezadowolonym będąc innym (o tym) powiedział. Tak więc właśnie wtedy przewinienie zostało popełnione przeze mnie, jak przez dającego zapłatę za dobra materialne.' Tak, mnisi, oskarżony mnich dokładnie sam siebie realizuje.
  
Yasmiṃ, bhikkhave, adhikaraṇe āpanno ca bhikkhu codako ca bhikkhu na sādhukaṃ attanāva attānaṃ paccavekkhati tasmetaṃ, bhikkhave, adhikaraṇe pāṭikaṅkhaṃ dīghattāya kharattāya vāḷattāya saṃvattissati, bhikkhū ca na phāsuṃ viharissantīti. Yasmiñca kho, bhikkhave, adhikaraṇe āpanno ca bhikkhu codako ca bhikkhu sādhukaṃ attanāva attānaṃ paccavekkhati tasmetaṃ, bhikkhave, adhikaraṇe pāṭikaṅkhaṃ na dīghattāya kharattāya vāḷattāya saṃvattissati, bhikkhū ca phāsu viharissantī"ti.

W tym, mnisi, rozstrzyganiu sporu, w którym oskarżony mnich i oskarżający mnich dokładnie sam siebie nie realizuje, dlatego jest tak, mnisi, że w rozstrzyganiu sporu oczekiwane jest, że długo, burzliwie, pokrętnie będzie trwał, mnisi zatem spokojnie nie będą żyli. W tym zaś, mnisi, rozstrzyganiu sporu, w którym oskarżony mnich i oskarżający mnich dokładnie sam siebie realizuje, dlatego jest tak, mnisi, że w rozstrzyganiu sporu oczekiwane jest, że długo, burzliwie, pokrętnie nie będzie trwał, mnisi zatem spokojnie będą żyli."

16. Atha kho aññataro brāhmaṇo yena bhagavā tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṃ sammodi. Sammodanīyaṃ kathaṃ sāraṇīyaṃ vītisāretvā ekamantaṃ nisīdi. Ekamantaṃ nisinno kho so brāhmaṇo bhagavantaṃ etadavoca – "ko nu kho, bho gotama, hetu ko paccayo yena midhekacce sattā kāyassa bhedā paraṃ maraṇā apāyaṃ duggatiṃ vinipātaṃ nirayaṃ upapajjantī"ti? "Adhammacariyāvisamacariyāhetu kho, brāhmaṇa, evamidhekacce sattā kāyassa bhedā paraṃ maraṇā apāyaṃ duggatiṃ vinipātaṃ nirayaṃ upapajjantī"ti.

Wtedy pewien bramin do Błogosławionego zbliżył się, zbliżywszy się, z Błogosławionym  przejacielskie pozdrowienia wymienił. Przyjacielskie pozdrowienia i uprzejmości wymieniwszy, z boku usiadł. Ten bramin, który z boku usiadł, do Błogosławionego powiedział to: "Jaka, drogi Gotamo, jest przyczyna, jaki jest warunek, dzięki któremu pewne istoty po rozpadzie ciała po śmierci w stanie smutku, w nędznej egzystencji, w stanie cierpienia, w piekle odradzają się?"
"Przyczyną jest podążanie za fałszywymi naukami, podążanie za tym co błędne, braminie, tak pewne istoty po rozpadzie ciała po śmierci w stanie smutku, w nędznej egzystencji, w stanie cierpienia, w piekle odradzają się."

"Ko nu kho, bho gotama, hetu ko paccayo yena midhekacce sattā kāyassa bhedā paraṃ maraṇā sugatiṃ saggaṃ lokaṃ upapajjantī"ti?
"Dhammacariyāsamacariyāhetu kho, brāhmaṇa, evamidhekacce sattā kāyassa bhedā paraṃ maraṇā sugatiṃ saggaṃ lokaṃ upapajjantī"ti.
"Abhikkantaṃ, bho gotama! Abhikkantaṃ, bho gotama! Seyyathāpi, bho gotama, nikkujjitaṃ vā ukkujjeyya, paṭicchannaṃ vā vivareyya, mūḷhassa vā maggaṃ ācikkheyya, andhakāre vā telapajjotaṃ dhāreyya – 'cakkhumanto rūpāni dakkhantī'ti, evamevaṃ bhotā gotamena anekapariyāyena dhammo pakāsito. Esāhaṃ bhavantaṃ gotamaṃ saraṇaṃ gacchāmi dhammañca bhikkhusaṅghañca. Upāsakaṃ maṃ bhavaṃ gotamo dhāretu ajjatagge pāṇupetaṃ saraṇaṃ gata"nti.

"Jaka, drogi Gotamo, jest przyczyna, jaki jest warunek, dzięki któremu pewne istoty po rozpadzie ciała po śmierci w szczęśliwej egzystencji, w niebiańskim świecie odradzają się?"
"Przyczyną jest podążanie za Dhammą, podążanie za umysłowym spokojem, braminie, tak pewne istoty po rozpadzie ciała po śmierci w szczęśliwej egzystencji, w niebiańskim świecie odradzają się."
"Wspaniale, drogi Gotamo! Wspaniale, drogi Gotamo! Podobnie jakby, drogi Gotamo, (ktoś) odwrócone odwrócił, albo zakryte odkrył, albo błądzącemu na drodze wskazał kierunek, albo w ciemności lampę olejową wniósł - 'ci, którzy mają oczy rzeczy widzą', tak właśnie przez Ciebie, Gotamo, na różne sposoby Dhamma została wyjaśniona. To ja do Błogosławionego Gotamy po schronienie idę, do Dhammy i Zgromadzenia mnichów. Niech mnie, świeckiego wyznawcę, Błogosławiony Gotama pamięta jako tego, który od tego dnia obdarzony jest życiem, który poszedł po schronienie."

17. Atha kho jāṇussoṇi brāhmaṇo yena bhagavā tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṃ sammodi. Sammodanīyaṃ kathaṃ sāraṇīyaṃ vītisāretvā ekamantaṃ nisīdi. Ekamantaṃ nisinno kho jāṇussoṇi brāhmaṇo bhagavantaṃ etadavoca – "ko nu kho, bho gotama, hetu ko paccayo yena midhekacce sattā kāyassa bhedā paraṃ maraṇā apāyaṃ duggatiṃ vinipātaṃ nirayaṃ upapajjantī"ti? 
"Katattā ca, brāhmaṇa, akatattā ca. Evamidhekacce sattā kāyassa bhedā paraṃ maraṇā apāyaṃ duggatiṃ vinipātaṃ nirayaṃ upapajjantī"ti. 
"Ko pana, bho gotama, hetu ko paccayo yena midhekacce sattā kāyassa bhedā paraṃ maraṇā sugatiṃ saggaṃ lokaṃ upapajjantī"ti?
"Katattā ca, brāhmaṇa, akatattā ca. Evamidhekacce sattā kāyassa bhedā paraṃ maraṇā sugatiṃ saggaṃ lokaṃ upapajjantī"ti. 

Wtedy bramin Janussoni do Błogosławionego zbliżył się, zbliżywszy się, z Błogosławionym  przejacielskie pozdrowienia wymienił. Przyjacielskie pozdrowienia i uprzejmości wymieniwszy, z boku usiadł. Bramin Janussoni, który z boku usiadł, do Błogosławionego powiedział to: "Jaka, drogi Gotamo, jest przyczyna, jaki jest warunek, dzięki któremu pewne istoty po rozpadzie ciała po śmierci w stanie smutku, w nędznej egzystencji, w stanie cierpienia, w piekle odradzają się?"
"Działanie, braminie, i niedziałanie. Tak pewne istoty po rozpadzie ciała po śmierci w stanie smutku, w nędznej egzystencji, w stanie cierpienia, w piekle odradzają się."
"Jaka, drogi Gotamo, jest przyczyna, jaki jest warunek, dzięki któremu pewne istoty po rozpadzie ciała po śmierci w szczęśliwej egzystencji, w niebiańskim świecie odradzają się?" 
"Działanie, braminie, i niedziałanie. Tak pewne istoty po rozpadzie ciała po śmierci w szczęśliwej egzystencji, w niebiańskim świecie odradzają się."

"Na kho ahaṃ imassa bhoto gotamassa saṃkhittena bhāsitassa vitthārena atthaṃ avibhattassa vitthārena atthaṃ ājānāmi. Sādhu me bhavaṃ gotamo tathā dhammaṃ desetu yathā ahaṃ imassa bhoto gotamassa saṃkhittena bhāsitassa vitthārena atthaṃ avibhattassa vitthārena atthaṃ ājāneyya"nti. 
"Tena hi, brāhmaṇa, suṇāhi, sādhukaṃ manasi karohi, bhāsissāmī"ti.
"Evaṃ bho"ti kho jāṇussoṇi brāhmaṇo bhagavato paccassosi. Bhagavā etadavoca –

"Rozszerzonego znaczenia tego, co drogi Gotama zwięźle wypowiedział, niewyjaśnionego rozszerzonego znaczenia, ja nie rozumiem. Niech dla mnie Błogosławiony Gotama tak dobrze Dhammę wyłoży, abym ja zrozumiał rozszerzone znaczenie tego, co drogi Gotama zwięźle wypowiedział, niewyjaśnione rozszerzone znaczenie."
"W takim razie, braminie, słuchaj, dobrze przemyśl, będę mówił."
"Tak, czcigodny", bramin Janussoni Błogosławionemu przytaknął. Błogosławiony powiedział to:
 
"Idha, brāhmaṇa, ekaccassa kāyaduccaritaṃ kataṃ hoti, akataṃ hoti kāyasucaritaṃ, vacīduccaritaṃ kataṃ hoti, akataṃ hoti vacīsucaritaṃ, manoduccaritaṃ kataṃ hoti, akataṃ hoti manosucaritaṃ. Evaṃ kho, brāhmaṇa, katattā ca akatattā ca evamidhekacce sattā kāyassa bhedā paraṃ maraṇā apāyaṃ duggatiṃ vinipātaṃ nirayaṃ upapajjanti. Idha pana, brāhmaṇa, ekaccassa kāyasucaritaṃ kataṃ hoti, akataṃ hoti kāyaduccaritaṃ, vacīsucaritaṃ kataṃ hoti, akataṃ hoti vacīduccaritaṃ; manosucaritaṃ kataṃ hoti, akataṃ hoti manoduccaritaṃ. Evaṃ kho, brāhmaṇa, katattā ca akatattā ca evamidhekacce sattā kāyassa bhedā paraṃ maraṇā sugatiṃ saggaṃ lokaṃ upapajjantī"ti.
"Abhikkantaṃ, bho gotama …pe… upāsakaṃ maṃ bhavaṃ gotamo dhāretu ajjatagge pāṇupetaṃ saraṇaṃ gata"nti.
  
"Na tym świecie, braminie, pewnego człowieka złe działanie ciałem jest czynione, nie jest czynione dobre działanie ciałem, złe działanie mową jest czynione, nie jest czynione dobre działanie mową, złe działanie umysłem jest czynione, nie jest czynione dobre działanie umysłem. Takie jest, braminie, działanie i niedziałanie, tak pewne istoty po rozpadzie ciała po śmierci w stanie smutku, w nędznej egzystencji, w stanie cierpienia, w piekle odradzają się. Ale na tym świecie, braminie, pewnego człowieka dobre działanie ciałem jest czynione, nie jest czynione złe działanie ciałem, dobre działanie mową jest czynione, nie jest czynione złe działanie mową, dobre działanie umysłem jest czynione, nie jest czynione złe działanie umysłem. Takie jest, braminie, działanie i niedziałanie. Tak pewne istoty po rozpadzie ciała po śmierci w szczęśliwej egzystencji, w niebiańskim świecie odradzają się."
"Wspaniale, drogi Gotamo ...etc... niech mnie, świeckiego wyznawcę, Błogosławiony Gotama pamięta jako tego, który od tego dnia obdarzony jest życiem, który poszedł po schronienie."
  
18. Atha kho āyasmā ānando yena bhagavā tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ nisīdi. Ekamantaṃ nisinnaṃ kho āyasmantaṃ ānandaṃ bhagavā etadavoca – "Ekaṃsenāhaṃ, ānanda, akaraṇīyaṃ vadāmi kāyaduccaritaṃ vacīduccaritaṃ manoduccarita"nti.
"Yamidaṃ, bhante, bhagavatā ekaṃsena akaraṇīyaṃ akkhātaṃ kāyaduccaritaṃ vacīduccaritaṃ manoduccaritaṃ tasmiṃ akaraṇīye kayiramāne ko ādīnavo pāṭikaṅkho"ti?
"Yamidaṃ, ānanda, mayā ekaṃsena akaraṇīyaṃ akkhātaṃ kāyaduccaritaṃ vacīduccaritaṃ manoduccaritaṃ tasmiṃ akaraṇīye kayiramāne ayaṃ ādīnavo pāṭikaṅkho – attāpi attānaṃ upavadati, anuvicca viññū garahanti, pāpako kittisaddo abbhuggacchati, sammūḷho kālaṃ karoti, kāyassa bhedā paraṃ maraṇā apāyaṃ duggatiṃ vinipātaṃ nirayaṃ upapajjati. Yamidaṃ, ānanda, mayā ekaṃsena akaraṇīyaṃ akkhātaṃ kāyaduccaritaṃ vacīduccaritaṃ manoduccaritaṃ tasmiṃ akaraṇīye kayiramāne ayaṃ ādīnavo pāṭikaṅkho"ti.

Wtedy czcigodny Ananda do Błogosławionego zbliżył się, zbliżywszy się, Błogosławionego pozdrowiwszy, z boku usiadł. Do czcigodnego Anandy, który z boku usiadł, Błogosławiony powiedział to: "Z całą pewnością ja, Anando, o tym co nie powinno być czynione mówię, (to jest) złe działanie ciałem, złe działanie mową, złe działanie umysłem."
"To co, Panie, przez Błogosławionego z całą pewnością było powiedziane o tym, co nie powinno być czynione, (to jest) złe działanie ciałem, złe działanie mową, złe działanie umysłem, w tym nieczynieniu dla działającego jakie niebezpieczeństwo jest oczekiwane?"
"To co, Anando, przeze mnie z całą pewnością było powiedziane o tym, co nie powinno być czynione, (to jest) złe działanie ciałem, złe działanie mową, złe działanie umysłem, w tym nieczynieniu dla działającego to niebezpieczeństwo jest oczekiwane - sam siebie obwinia, znając (go) dobrze mądrzy ludzie (go) besztają, złą reputację rozwija, zagubiony wypełnia (swój) czas, po rozpadzie ciała po śmierci w stanie smutku, w nędznej egzystencji, w stanie cierpienia, w piekle odradza się. To co, Anando, przeze mnie z całą pewnością było powiedziane o tym, co nie powinno być czynione, (to jest) złe działanie ciałem, złe działanie mową, złe działanie umysłem, w tym nieczynieniu dla działającego to niebezpieczeństwo jest oczekiwane."

"Ekaṃsenāhaṃ, ānanda, karaṇīyaṃ vadāmi kāyasucaritaṃ vacīsucaritaṃ manosucarita"nti. "Yamidaṃ, bhante, bhagavatā ekaṃsena karaṇīyaṃ akkhātaṃ kāyasucaritaṃ vacīsucaritaṃ manosucaritaṃ tasmiṃ karaṇīye kayiramāne ko ānisaṃso pāṭikaṅkho"ti? 
"Yamidaṃ, ānanda, mayā ekaṃsena karaṇīyaṃ akkhātaṃ kāyasucaritaṃ vacīsucaritaṃ manosucaritaṃ tasmiṃ karaṇīye kayiramāne ayaṃ ānisaṃso pāṭikaṅkho – attāpi attānaṃ na upavadati, anuvicca viññū pasaṃsanti, kalyāṇo kittisaddo abbhuggacchati, asammūḷho kālaṃ karoti, kāyassa bhedā paraṃ maraṇā sugatiṃ saggaṃ lokaṃ upapajjati. Yamidaṃ, ānanda, mayā ekaṃsena karaṇīyaṃ akkhātaṃ kāyasucaritaṃ vacīsucaritaṃ manosucaritaṃ tasmiṃ karaṇīye kayiramāne ayaṃ ānisaṃso pāṭikaṅkho"ti.

"Z całą pewnością ja, Anando, o tym co powinno być czynione mówię, (to jest) dobre działanie ciałem, dobre działanie mową, dobre działanie umysłem."
"To co, Panie, przez Błogosławionego z całą pewnością było powiedziane o tym, co powinno być czynione, (to jest) dobre działanie ciałem, dobre działanie mową, dobre działanie umysłem, w tym czynieniu dla działającego jaka korzyść jest oczekiwana?"
"To co, Anando, przeze mnie z całą pewnością było powiedziane o tym, co powinno być czynione, (to jest) dobre działanie ciałem, dobre działanie mową, dobre działanie umysłem, w tym czynieniu dla działającego ta korzyść jest oczekiwana - sam siebie nie obwinia, znając (go) dobrze mądrzy ludzie (go) chwalą, dobrą reputację rozwija, niezagubiony wypełnia (swój) czas, po rozpadzie ciała po śmierci w szczęśliwej egzystencji, w niebiańskim świecie odradza się.  To co, Anando, przeze mnie z całą pewnością było powiedziane o tym, co powinno być czynione, (to jest) dobre działanie ciałem, dobre działanie mową, dobre działanie umysłem, w tym czynieniu dla działającego ta korzyść jest oczekiwana."
 
19. "Akusalaṃ, bhikkhave, pajahatha. Sakkā, bhikkhave, akusalaṃ pajahituṃ. No cedaṃ, bhikkhave, sakkā abhavissa akusalaṃ pajahituṃ, nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ – 'akusalaṃ, bhikkhave, pajahathā'ti. Yasmā ca kho, bhikkhave, sakkā akusalaṃ pajahituṃ tasmāhaṃ evaṃ vadāmi – 'akusalaṃ, bhikkhave, pajahathā'ti. Akusalañca hidaṃ, bhikkhave, pahīnaṃ ahitāya dukkhāya saṃvatteyya nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ – 'akusalaṃ, bhikkhave, pajahathā'ti. Yasmā ca kho, bhikkhave, akusalaṃ pahīnaṃ hitāya sukhāya saṃvattati tasmāhaṃ evaṃ vadāmi – 'akusalaṃ, bhikkhave, pajahathā'"ti.

"Zło, mnisi, porzucajcie. Jest możliwe, mnisi, porzucanie zła. Jeśli nie byłoby, mnisi, możliwe porzucanie zła, ja tak nie powiedziałbym - 'Zło, mnisi, porzucajcie.' Ale ponieważ, mnisi, jest możliwe porzucanie zła, dlatego ja tak mówię - 'Zło, mnisi, porzucajcie.' Ale gdyby to zło, mnisi, porzucone, do szkody i cierpienia prowadziło, ja tak nie powiedziałbym - 'Zło, mnisi, porzucajcie.' Ale ponieważ, mnisi, zło porzucone do korzyści i szczęścia prowadzi, dlatego ja tak mówię - 'Zło, mnisi, porzucajcie."
  
"Kusalaṃ, bhikkhave, bhāvetha. Sakkā, bhikkhave, kusalaṃ bhāvetuṃ. No cedaṃ, bhikkhave, sakkā abhavissa kusalaṃ bhāvetuṃ, nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ – 'kusalaṃ, bhikkhave, bhāvethā'ti. Yasmā ca kho, bhikkhave, sakkā kusalaṃ bhāvetuṃ tasmāhaṃ evaṃ vadāmi – 'kusalaṃ, bhikkhave, bhāvethā'ti. Kusalañca hidaṃ, bhikkhave, bhāvitaṃ ahitāya dukkhāya saṃvatteyya, nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ – 'kusalaṃ, bhikkhave, bhāvethā'ti. Yasmā ca kho, bhikkhave, kusalaṃ bhāvitaṃ hitāya sukhāya saṃvattati tasmāhaṃ evaṃ vadāmi – 'kusalaṃ, bhikkhave, bhāvethā'"ti.

"Dobro, mnisi, rozwijajcie. Jest możliwe, mnisi, rozwijanie dobra. Jeśli nie byłoby, mnisi, możliwe rozwijanie dobra, ja tak nie powiedziałbym - 'Dobro, mnisi, rozwijajcie.' Ale ponieważ, mnisi, jest możliwe rozwijanie dobra, dlatego ja tak mówię - 'Dobro, mnisi, rozwijajcie.' Ale gdyby to dobro, mnisi, rozwinięte, do szkody i cierpienia prowadziło, ja tak nie powiedziałbym - 'Dobro, mnisi, rozwijajcie.' Ale ponieważ, mnisi, dobro rozwinięte do korzyści i szczęścia prowadzi, dlatego ja tak mówię - 'Dobro, mnisi, rozwijajcie."
 
20. "Dveme, bhikkhave, dhammā saddhammassa sammosāya antaradhānāya saṃvattanti. Katame dve? Dunnikkhittañca padabyañjanaṃ attho ca dunnīto. Dunnikkhittassa, bhikkhave, padabyañjanassa atthopi dunnayo hoti. Ime kho, bhikkhave, dve dhammā saddhammassa sammosāya antaradhānāya saṃvattantī"ti.
 
"Dwie są te, mnisi, rzeczy, które prowadzą do pomieszania i zniszczenia Dobrej Dhammy. Jakie dwie? Błędnie umieszczone słowa i sylaby - znaczenie jest błędnie przekazywane. Błędnie umieszczonego, mnisi, słowa i sylaby, znaczenie jest także źle interprzetowane. To są, mnisi, dwie rzeczy, które prowadzą do pomieszania i zniszczenia Dobrej Dhammy."
 
21. "Dveme, bhikkhave, dhammā saddhammassa ṭhitiyā asammosāya anantaradhānāya saṃvattanti. Katame dve? Sunikkhittañca padabyañjanaṃ attho ca sunīto. Sunikkhittassa, bhikkhave, padabyañjanassa atthopi sunayo hoti. Ime kho, bhikkhave, dve dhammā saddhammassa ṭhitiyā asammosāya anantaradhānāya saṃvattantī"ti.
  
Adhikaraṇavaggo dutiyo.
 
"Dwie są te, mnisi, rzeczy, które prowadzą do utrwalenia, niepomieszania, niezniszczenia Dobrej Dhammy. Jakie dwie? Poprawnie umieszczone słowa i sylaby - znaczenie jest poprawnie przekazywane. Poprawnie umieszczonego, mnisi, słowa i sylaby, znaczenie jest także dobrze interprzetowane. To są, mnisi, dwie rzeczy, które prowadzą do utrwalenia, niepomieszania, niezniszczenia Dobrej Dhammy."

Rozdział o rozstrzyganiu sporu, drugi.
 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz