piątek, 1 stycznia 2016

Potrzeba aktu woli

Cetanākaraṇīyasuttaṃ (AN 10.2) - Sutta o potrzebie aktu woli

"Sīlavato, bhikkhave, sīlasampannassa na cetanāya karaṇīyaṃ – 'avippaṭisāro me uppajjatū'ti. Dhammatā esā, bhikkhave, yaṃ sīlavato sīlasampannassa avippaṭisāro uppajjati. Avippaṭisārissa, bhikkhave, na cetanāya karaṇīyaṃ – 'pāmojjaṃ me uppajjatū'ti. Dhammatā esā, bhikkhave, yaṃ avippaṭisārissa pāmojjaṃ jāyati. Pamuditassa, bhikkhave, na cetanāya karaṇīyaṃ – 'pīti me uppajjatū'ti. Dhammatā esā, bhikkhave, yaṃ pamuditassa pīti uppajjati. Pītimanassa, bhikkhave, na cetanāya karaṇīyaṃ – 'kāyo me passambhatū'ti. Dhammatā esā, bhikkhave, yaṃ pītimanassa kāyo passambhati. Passaddhakāyassa, bhikkhave, na cetanāya karaṇīyaṃ – 'sukhaṃ vediyāmī'ti. Dhammatā esā, bhikkhave, yaṃ passaddhakāyo sukhaṃ vediyati. Sukhino, bhikkhave, na cetanāya karaṇīyaṃ – 'cittaṃ me samādhiyatū'ti. Dhammatā esā, bhikkhave, yaṃ sukhino cittaṃ samādhiyati. Samāhitassa, bhikkhave, na cetanāya karaṇīyaṃ – 'yathābhūtaṃ jānāmi passāmī'ti. Dhammatā esā, bhikkhave, yaṃ samāhito yathābhūtaṃ jānāti passati. Yathābhūtaṃ, bhikkhave, jānato passato na cetanāya karaṇīyaṃ – 'nibbindāmi virajjāmī'ti. Dhammatā esā, bhikkhave, yaṃ yathābhūtaṃ jānaṃ passaṃ nibbindati virajjati. Nibbinnassa, bhikkhave, virattassa na cetanāya karaṇīyaṃ – 'vimuttiñāṇadassanaṃ sacchikaromī'ti. Dhammatā esā, bhikkhave, yaṃ nibbinno viratto vimuttiñāṇadassanaṃ sacchikaroti.

"Dla (człowieka) moralnego, mnisi, przestrzegającego nakazów moralnych nie ma potrzeby aktu woli - 'Brak wyrzutów sumienia niech we mnie powstanie'. Taka jest natura rzeczy, mnisi, że u moralnego, przestrzegającego nakazów moralnych brak wyrzutów sumienia powstaje. Dla nie mającego wyrzutów sumienia, mnisi, nie ma potrzeby aktu woli - 'Radość niech we mnie powstanie.' Taka jest natura rzeczy, mnisi, że u nie mającego wyrzutów sumienia radość powstaje. Dla (człowieka) wielce zadowolonego, mnisi, nie ma potrzeby aktu woli - 'Zachwyt niech we mnie powstanie'. Taka jest natura rzeczy, mnisi, że u wielce zadowolonego zachwyt powstaje. Dla zachwyconego, mnisi, nie ma potrzeby aktu woli - 'Moje ciało niech będzie uspokojone.' Taka jest natura rzeczy, mnisi, że u zachwyconego ciało jest uspokojone. Dla (człowieka) spokojnego ciałem, mnisi, nie ma potrzeby aktu woli - 'Obym doświadczał szczęścia'. Taka jest natura rzeczy, mnisi, że spokojny ciałem doświadcza szczęścia. Dla szczęśliwego, mnisi, nie ma potrzeby aktu woli - 'Mój umysł niech będzie skupiony.' Taka jest natura rzeczy, mnisi, że u szczęśliwego umysł jest skupiony. Dla (człowieka) skoncentrowanego, mnisi, nie ma potrzeby aktu woli - 'Obym zgodnie z prawdą poznawał i widział'. Taka jest natura rzeczy, mnisi, że skoncentrowany zgodnie z prawdą poznaje i widzi. Dla zgodnie z prawdą, mnisi, poznającego i widzącego nie ma potrzeby aktu woli - 'Obym czuł niechęć, obym nie czuł pożądania.' Taka jest natura rzeczy, mnisi, że zgodnie z prawdą poznający i widzący czuje niechęć, nie czuje pożądania. Dla (człowieka) czującego niechęć, mnisi, dla nie czującego pożądania, nie ma potrzeby aktu woli - 'Obym wyzwolenie i wiedzę zrealizował.' Taka jest natura rzeczy, mnisi, że czujący niechęć, nie czujący pożądania, wyzwolenie i wiedzę realizuje.

Iti kho, bhikkhave, nibbidāvirāgo vimuttiñāṇadassanattho vimuttiñāṇadassanānisaṃso, yathābhūtañāṇadassanaṃ nibbidāvirāgatthaṃ nibbidāvirāgānisaṃsaṃ, samādhi yathābhūtañāṇadassanattho yathābhūtañāṇadassanānisaṃso, sukhaṃ samādhatthaṃ samādhānisaṃsaṃ, passaddhi sukhatthā sukhānisaṃsā, pīti passaddhatthā passaddhānisaṃsā, pāmojjaṃ pītatthaṃ pītānisaṃsaṃ, avippaṭisāro pāmojjattho pāmojjānisaṃso, kusalāni sīlāni avippaṭisāratthāni avippaṭisārānisaṃsāni. Iti kho, bhikkhave, dhammā dhamme abhisandenti, dhammā dhamme paripūrenti apārā pāraṃ gamanāyā"ti. 
 
Dutiyaṃ.

Tak więc, mnisi, zaniechanie i brak pożądania ma za cel wyzwolenie i wiedzę, ma za korzyść wyzwolenie i wiedzę, zgodna z prawdą wiedza ma za cel zaniechanie i brak pożądania, ma za korzyść zaniechanie i brak pożądania, skupienie medytacyjne ma za cel zgodną z prawdą wiedzę, ma za korzyść zgodną z prawdą wiedzę, szczęście ma za cel skupienie medytacyjne, ma za korzyść skupienie medytacyjne, spokój ma za cel szczęście, ma za korzyść szczęście, zachwyt ma za cel spokój, ma za korzyść spokój, radość ma za cel zachwyt, ma za korzyść zachwyt, brak wyrzutów sumienia ma za cel radość, ma za korzyść radość, dobre zasady moralne mają za cel brak wyrzutów sumienia, mają za korzyść brak wyrzutów sumienia. Tak więc, mnisi, dhammy do dhamm prowadzą, dhammy powstanie dhamm powodują, przejście z tego brzegu na drugi brzeg."

Druga [sutta z rozdziału Ānisaṃsavaggo].

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz