wtorek, 1 grudnia 2015

Saddha

Saddhasuttaṃ (AN 11.9) - Sutta o czcigodnym Saddha

Ekaṃ samayaṃ bhagavā nātike viharati giñjakāvasathe. Atha kho āyasmā saddho yena bhagavā tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ nisīdi. Ekamantaṃ nisinnaṃ kho āyasmantaṃ saddhaṃ bhagavā etadavoca –

Pewnego razu Błogosławiony w mieście Natika przebywał, w budynku zbudowanym z cegieł. Wtedy czcigodny Saddha do Błogosławionego zbliżył się, zbliżywszy się, Błogosławionego pozdrowiwszy, z boku usiadł. Do czcigodnego Saddhy, który z boku usiadł, Błogosławiony powiedział to:

"Ājānīyajhāyitaṃ kho, saddha, jhāya, mā khaḷuṅkajhāyitaṃ. Kathañca, khaḷuṅkajhāyitaṃ hoti? Assakhaḷuṅko hi, saddha, doṇiyā baddho 'yavasaṃ yavasa'nti jhāyati. Taṃ kissa hetu? Na hi, saddha, assakhaḷuṅkassa doṇiyā baddhassa evaṃ hoti – 'kiṃ nu kho maṃ ajja assadammasārathi kāraṇaṃ kāressati, kimassāhaṃ paṭikaromī'ti. So doṇiyā baddho 'yavasaṃ yavasa'nti jhāyati. Evamevaṃ kho, saddha, idhekacco purisakhaḷuṅko araññagatopi rukkhamūlagatopi suññāgāragatopi kāmarāgapariyuṭṭhitena cetasā viharati kāmarāgaparetena uppannassa ca kāmarāgassa nissaraṇaṃ yathābhūtaṃ nappajānāti. So kāmarāgaṃyeva antaraṃ katvā jhāyati pajjhāyati nijjhāyati avajjhāyati, byāpādapariyuṭṭhitena cetasā viharati … thinamiddhapariyuṭṭhitena cetasā viharati … uddhaccakukkuccapariyuṭṭhitena cetasā viharati … vicikicchāpariyuṭṭhitena cetasā viharati vicikicchāparetena, uppannāya ca vicikicchāya nissaraṇaṃ yathābhūtaṃ nappajānāti. So vicikicchaṃyeva antaraṃ katvā jhāyati pajjhāyati nijjhāyati avajjhāyati. So pathavimpi nissāya jhāyati, āpampi nissāya jhāyati, tejampi nissāya jhāyati, vāyampi nissāya jhāyati, ākāsānañcāyatanampi nissāya jhāyati, viññāṇañcāyatanampi nissāya jhāyati, ākiñcaññāyatanampi nissāya jhāyati, nevasaññānāsaññāyatanampi nissāya jhāyati, idhalokampi nissāya jhāyati, paralokampi nissāya jhāyati, yampidaṃ diṭṭhaṃ sutaṃ mutaṃ viññātaṃ pattaṃ pariyesitaṃ anuvicaritaṃ manasā, tampi nissāya jhāyati. Evaṃ kho, saddha, purisakhaḷuṅkajhāyitaṃ hoti.

"Wchłonięcie medytacyjne rasowego konia, Saddho, praktykuj, nie (praktykuj) wchłonięcia medytacyjnego gorszego konia. Jakie jest zatem wchłonięcie medytacyjne gorszego konia? Gorszy koń, Saddho, przywiązany do żłobu, 'trawa, trawa' medytuje. To z jakiego powodu? Naprawdę, Saddho, gorszego konia przywiązanego do żłobu (myślenie) takie nie jest - 'Jaką mi dzisiaj pracę każe wykonać woźnica kierujący koniem, za co ja, koń, pokutuję?' On przywiązany do żłobu, 'trawa, trawa' medytuje. Właśnie tak, Saddho, w tym świecie jakaś osoba podobna do gorszego konia, która poszła do lasu, która poszła pod drzewo, która poszła do pustej chaty, z umysłem przenikniętym przyjemnościami zmysłowymi żyje, z powodu przyjemności zmysłowych powstawania i porzucenia przyjemności zmysłowych naprawdę nie rozumie. On właśnie przyjemność zmysłową wewnątrz osiągnąwszy, medytuje nad nią, rozważa ją, rozmyśla o niej, wchłania ją, z umysłem przenikniętym nieżyczliwością żyje ... z umysłem przenikniętym ospałością i sennością żyje ... z umysłem przenikniętym niepokojem i wyrzutami sumienia żyje ... z umysłem przenikniętym wątpliwościami żyje, z powodu wątpliwości powstawania i porzucenia wątpliwości naprawdę nie rozumie. On właśnie wątpliwość wewnątrz osiągnąwszy, medytuje nad nią, rozważa ją, rozmyśla o niej, wchłania ją. On także opierając się na ziemi medytuje, opierając się na wodzie medytuje, opierając się na cieple medytuje, opierając się na powietrzu medytuje, opierając się na sferze nieograniczonej przestrzeni medytuje, opierając się na sferze nieograniczonej świadomości medytuje, opierając się na sferze braku jakiegokolwiek posiadania medytuje, opierając się na sferze ani postrzegania ani niepostrzegania medytuje, opierając się na tym świecie medytuje, opierając się na innym świecie medytuje, także to, co widziane, słyszane, postrzegane, poznawane, osiągane, studiowane, badane umysłem, także opierając się na tym medytuje. Taka jest, Saddho, osoba praktykująca wchłonięcie medytacyjne gorszego konia.

Kathañca, saddha, ājānīyajhāyitaṃ hoti? Bhadro hi, saddha, assājānīyo doṇiyā baddho na 'yavasaṃ yavasa'nti jhāyati. Taṃ kissa hetu? Bhadrassa hi, saddha, assājānīyassa doṇiyā baddhassa evaṃ hoti – 'kiṃ nu kho maṃ ajja assadammasārathi kāraṇaṃ kāressati, kimassāhaṃ paṭikaromī'ti. So doṇiyā baddho na 'yavasaṃ yavasa'nti jhāyati. Bhadro hi, saddha, assājānīyo yathā iṇaṃ yathā bandhaṃ yathā jāniṃ yathā kaliṃ evaṃ patodassa ajjhoharaṇaṃ samanupassati. Evamevaṃ kho, saddha, bhadro purisājānīyo araññagatopi rukkhamūlagatopi suññāgāragatopi na kāmarāgapariyuṭṭhitena cetasā viharati na kāmarāgaparetena, uppannassa ca kāmarāgassa nissaraṇaṃ yathābhūtaṃ pajānāti, na byāpādapariyuṭṭhitena cetasā viharati … na thinamiddhapariyuṭṭhitena cetasā viharati … na uddhaccakukkuccapariyuṭṭhitena cetasā viharati … na vicikicchāpariyuṭṭhitena cetasā viharati na vicikicchāparetena, uppannāya ca vicikicchāya nissaraṇaṃ yathābhūtaṃ pajānāti. So neva pathaviṃ nissāya jhāyati, na āpaṃ nissāya jhāyati, na tejaṃ nissāya jhāyati, na vāyaṃ nissāya jhāyati, na ākāsānañcāyatanaṃ nissāya jhāyati, na viññāṇañcāyatanaṃ nissāya jhāyati, na ākiñcaññāyatanaṃ nissāya jhāyati, na nevasaññānāsaññāyatanaṃ nissāya jhāyati, na idhalokaṃ nissāya jhāyati, na paralokaṃ nissāya jhāyati, yampidaṃ diṭṭhaṃ sutaṃ mutaṃ viññātaṃ pattaṃ pariyesitaṃ anuvicaritaṃ manasā, tampi nissāya na jhāyati, jhāyati ca pana. Evaṃ jhāyiñca pana, saddha, bhadraṃ purisājānīyaṃ saindā devā sabrahmakā sapajāpatikā ārakāva namassanti –

Namo te purisājañña, namo te purisuttama,
Yassa te nābhijānāma, yampi nissāya jhāyasī"ti.

Jakie jest zatem, Saddho, wchłonięcie medytacyjne rasowego konia? Naprawdę dobry, Saddho, rasowy koń, przywiązany do żłobu, 'trawa, trawa' nie medytuje. To z jakiego powodu? Dobrego, Saddho, rasowego konia przywiązanego do żłobu (myślenie) takie jest - 'Jaką mi dzisiaj pracę każe wykonać woźnica kierujący koniem, za co ja, koń, pokutuję?' On przywiązany do żłobu, 'trawa, trawa' nie medytuje. Dobry, Saddho, rasowy koń jak dług, jak pęta, jak stratę, jak porażkę, tak jedzenie (pod groźbą) kija postrzega. Właśnie tak, Saddho, dobra osoba podobna do rasowego konia, która poszła do lasu, która poszła pod drzewo, która poszła do pustej chaty, z umysłem nieprzenikniętym przyjemnościami zmysłowymi żyje, z powodu braku przyjemności zmysłowych powstawanie i porzucenie przyjemności zmysłowych naprawdę rozumie, z umysłem nieprzenikniętym nieżyczliwością żyje ... z umysłem nieprzenikniętym ospałością i sennością żyje ... z umysłem nieprzenikniętym niepokojem i wyrzutami sumienia żyje ... z umysłem nieprzenikniętym wątpliwościami żyje, z powodu braku wątpliwości powstawanie i porzucenie wątpliwości naprawdę rozumie. On opierając się na ziemi nie medytuje, opierając się na wodzie nie medytuje, opierając się na cieple nie medytuje, opierając się na powietrzu nie medytuje, opierając się na sferze nieograniczonej przestrzeni nie medytuje, opierając się na sferze nieograniczonej świadomości nie medytuje, opierając się na sferze braku jakiegokolwiek posiadania nie medytuje, opierając się na sferze ani postrzegania ani niepostrzegania nie medytuje, opierając się na tym świecie nie medytuje, opierając się na innym świecie nie medytuje, także to, co widziane, słyszane, postrzegane, poznawane, osiągane, studiowane, badane umysłem, także opierając się na tym nie medytuje, tym niemniej medytuje. Co więcej, tak medytującej, Saddho, dobrej osobie podobnej do rasowego konia bogowie z Indrą, Brahmą, Pajapati nawet z daleka oddają cześć:
 
Chwała tobie niezwykły człowieku, chwała tobie najwyższa osobo,
Nie jesteśmy w pełni świadomi tego, na czym opierając się medytujesz."
 
Evaṃ vutte āyasmā saddho bhagavantaṃ etadavoca – "kathaṃ jhāyī pana, bhante, bhadro purisājānīyo neva pathaviṃ nissāya jhāyati, na āpaṃ nissāya jhāyati, na tejaṃ nissāya jhāyati, na vāyaṃ nissāya jhāyati, na ākāsānañcāyatanaṃ nissāya jhāyati, na viññāṇañcāyatanaṃ nissāya jhāyati, na ākiñcaññāyatanaṃ nissāya jhāyati, na nevasaññānāsaññāyatanaṃ nissāya jhāyati, na idhalokaṃ nissāya jhāyati, na paralokaṃ nissāya jhāyati, yampidaṃ diṭṭhaṃ sutaṃ mutaṃ viññātaṃ pattaṃ pariyesitaṃ anuvicaritaṃ manasā, tampi nissāya na jhāyati, jhāyati ca pana? Kathaṃ jhāyiñca pana, bhante, bhadraṃ purisājānīyaṃ saindā devā sabrahmakā sapajāpatikā ārakāva namassanti –
 
Namo te purisājañña, namo te purisuttama,
Yassa te nābhijānāma, yampi nissāya jhāyasī"ti.

Kiedy tak było powiedziane, czcigodny Saddha do Błogosławionego powiedział to: "Ale jak medytująca, Panie, dobra osoba podobna do rasowego konia, która opierając się na ziemi nie medytuje, opierając się na wodzie nie medytuje, opierając się na cieple nie medytuje, opierając się na powietrzu nie medytuje, opierając się na sferze nieograniczonej przestrzeni nie medytuje, opierając się na sferze nieograniczonej świadomości nie medytuje, opierając się na sferze braku jakiegokolwiek posiadania nie medytuje, opierając się na sferze ani postrzegania ani niepostrzegania nie medytuje, opierając się na tym świecie nie medytuje, opierając się na innym świecie nie medytuje, także to, co widziane, słyszane, postrzegane, poznawane, osiągane, studiowane, badane umysłem, także opierając się na tym nie medytuje, tym niemniej medytuje? Ale jak zatem medytującej, Panie, dobrej osobie podobnej do rasowego konia bogowie z Indrą, Brahmą, Pajapati nawet z daleka oddają cześć:
 
Chwała tobie niezwykły człowieku, chwała tobie najwyższa osobo,
Nie jesteśmy w pełni świadomi tego, na czym opierając się medytujesz."
 
"Idha, saddha, bhadrassa purisājānīyassa pathaviyaṃ pathavisaññā vibhūtā hoti, āpasmiṃ āposaññā vibhūtā hoti, tejasmiṃ tejosaññā vibhūtā hoti, vāyasmiṃ vāyosaññā vibhūtā hoti, ākāsānañcāyatane ākāsānañcāyatanasaññā vibhūtā hoti, viññāṇañcāyatane viññāṇañcāyatanasaññā vibhūtā hoti, ākiñcaññāyatane ākiñcaññāyatanasaññā vibhūtā hoti, nevasaññānāsaññāyatane nevasaññānāsaññāyatanasaññā vibhūtā hoti, idhaloke idhalokasaññā vibhūtā hoti, paraloke paralokasaññā vibhūtā hoti, yampidaṃ diṭṭhaṃ sutaṃ mutaṃ viññātaṃ pattaṃ pariyesitaṃ anuvicaritaṃ manasā, tatrāpi saññā vibhūtā hoti. Evaṃ jhāyī kho, saddha, bhadro purisājānīyo neva pathaviṃ nissāya jhāyati …pe… yampidaṃ diṭṭhaṃ sutaṃ mutaṃ viññātaṃ pattaṃ pariyesitaṃ anuvicaritaṃ manasā, tampi nissāya na jhāyati, jhāyati ca pana. Evaṃ jhāyiñca pana, saddha, bhadraṃ purisājānīyaṃ saindā devā sabrahmakā sapajāpatikā ārakāva namassanti

Namo te purisājañña, namo te purisuttama,
Yassa te nābhijānāma, yampi nissāya jhāyasī"ti.

Navamaṃ.

"W tym świecie, Saddho, u dobrej osoby podobnej do rasowego konia postrzeżenie ziemi w ziemi jest zniszczone, postrzeżenie wody w wodzie jest zniszczone, postrzeżenie ciepła w cieple jest zniszczone, postrzeżenie powietrza w powietrzu jest zniszczone, postrzeżenie sfery nieograniczonej przestrzeni w sferze nieograniczonej przestrzenie jest zniszczone, postrzeżenie sfery  nieograniczonej świadomości w sferze nieograniczonej świadomości jest zniszczone, postrzeżenie sfery braku jakiegokolwiek posiadania w sferze braku jakiegokolwiek posiadania jest zniszczone, postrzeżenie sfery ani postrzegania ani niepostrzegania w sferze ani postrzegania ani niepostrzegania jest zniszczone, postrzeżenie tego świata w tym świecie jest zniszczone, postrzeżenie innego świata w innym świecie jest zniszczone, także to, co widziane, słyszane, postrzegane, poznawane, osiągane, studiowane, badane umysłem, w tym także postrzeżenie jest zniszczone. Tak medytująca, Saddho, dobra osoba podobna do rasowego konia opierając się na ziemi nie medytuje ...etc... także to, co widziane, słyszane, postrzegane, poznawane, osiągane, studiowane, badane umysłem, także opierając się na tym nie medytuje, tym niemniej medytuje. Co więcej, tak medytującej, Saddho, dobrej osobie podobnej do rasowego konia bogowie z Indrą, Brahmą, Pajapati nawet z daleka oddają cześć:
 
Chwała tobie niezwykły człowieku, chwała tobie najwyższa osobo,
Nie jesteśmy w pełni świadomi tego, na czym opierając się medytujesz."

Dziewiąta [sutta z rozdziału Nissayavaggo].

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz