wtorek, 5 stycznia 2016

Oko

Cakkhusuttaṃ (SN 25.1) - Sutta o oku

Sāvatthinidānaṃ. "Cakkhuṃ, bhikkhave, aniccaṃ vipariṇāmi aññathābhāvi, sotaṃ aniccaṃ vipariṇāmi aññathābhāvi, ghānaṃ aniccaṃ vipariṇāmi aññathābhāvi, jivhā aniccā vipariṇāmī aññathābhāvī, kāyo anicco vipariṇāmī aññathābhāvī, mano anicco vipariṇāmī aññathābhāvī. 
Yo, bhikkhave, ime dhamme evaṃ saddahati adhimuccati – ayaṃ vuccati saddhānusārī, okkanto sammattaniyāmaṃ, sappurisabhūmiṃ okkanto, vītivatto puthujjanabhūmiṃ, abhabbo taṃ kammaṃ kātuṃ, yaṃ kammaṃ katvā nirayaṃ vā tiracchānayoniṃ vā pettivisayaṃ vā upapajjeyya, abhabbo ca tāva kālaṃ kātuṃ yāva na sotāpattiphalaṃ sacchikaroti".

W Savatthi. "Oko, mnisi, jest nietrwałe, zmienne, przemijające, ucho jest nietrwałe, zmienne, przemijające, nos jest nietrwały, zmienny, przemijający, język jest nietrwały, zmienny, przemijający, ciało jest nietrwałe, zmienne, przemijające, umysł jest nietrwały, zmienny, przemijający.
Ten, mnisi, kto ma wiarę, ma przekonanie, że te dhammy są właśnie takie, o nim mówi się - postępujący zgodnie z wiarą, który wszedł na właściwą drogę, który osiągnął poziom dobrego człowieka, który przekroczył poziom niewykształconego człowieka, który nie może popełnić tego czynu, który to czyn popełniwszy w piekle, albo ze zwierzęcego łona, albo w świecie głodnych duchów narodziłby się, który zatem nie może tak długo czasu wypełnić*, jak długo owocu wejścia w strumień nie zrealizuje."

"Yassa kho, bhikkhave, ime dhammā evaṃ paññāya mattaso nijjhānaṃ khamanti, ayaṃ vuccati – 'dhammānusārī, okkanto sammattaniyāmaṃ, sappurisabhūmiṃ okkanto, vītivatto puthujjanabhūmiṃ, abhabbo taṃ kammaṃ kātuṃ, yaṃ kammaṃ katvā nirayaṃ vā tiracchānayoniṃ vā pettivisayaṃ vā upapajjeyya, abhabbo ca tāva kālaṃ kātuṃ yāva na sotāpattiphalaṃ sacchikaroti'. Yo, bhikkhave, ime dhamme evaṃ pajānāti evaṃ passati, ayaṃ vuccati – 'sotāpanno avinipātadhammo niyato sambodhiparāyano'"ti. 

Paṭhamaṃ.

"Ten, mnisi, kto z odrobiną mądrości dochodzi do zrozumienia, że te dhammy są właśnie takie, o nim mówi się - postępujący zgodnie z Dhammą, który wszedł na właściwą drogę, który osiągnął poziom dobrego człowieka, który przekroczył poziom niewykształconego człowieka, który nie może popełnić tego czynu, który to czyn popełniwszy w piekle, albo ze zwierzęcego łona, albo w świecie głodnych duchów narodziłby się, który zatem nie może tak długo czasu wypełnić, jak długo owocu wejścia w strumień nie zrealizuje.' Ten, mnisi, kto rozpoznaje, kto widzi, że te dhammy są właśnie takie, o nim mówi się - 'Ten, który wszedł w strumień, niezwiązany z miejscami cierpienia, związany z ostatecznym przebudzeniem.'"

Pierwsza [sutta z rozdziału Okkantasaṃyuttaṃ].

* idiom. wypełnić czas - umrzeć.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz