czwartek, 4 lutego 2016

To, co zrodzone z odosobnienia

Vivekajasuttaṃ (SN 28.1) - Sutta o tym, co zrodzone z odosobnienia

Ekaṃ samayaṃ āyasmā sāriputto sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Atha kho āyasmā sāriputto pubbaṇhasamayaṃ nivāsetvā pattacīvaramādāya sāvatthiṃ piṇḍāya pāvisi. Sāvatthiyaṃ piṇḍāya caritvā pacchābhattaṃ piṇḍapātapaṭikkanto yena andhavanaṃ tenupasaṅkami divāvihārāya. Andhavanaṃ ajjhogāhetvā aññatarasmiṃ rukkhamūle divāvihāraṃ nisīdi. Atha kho āyasmā sāriputto sāyanhasamayaṃ paṭisallānā vuṭṭhito yena jetavanaṃ anāthapiṇḍikassa ārāmo tenupasaṅkami. Addasā kho āyasmā ānando āyasmantaṃ sāriputtaṃ dūratova āgacchantaṃ. Disvāna āyasmantaṃ sāriputtaṃ etadavoca – "vippasannāni kho te, āvuso sāriputta, indriyāni, parisuddho mukhavaṇṇo pariyodāto. Katamenāyasmā sāriputto ajja vihārena vihāsī"ti?

Pewnego razu czcigodny Sariputta w Savatthi przebywał, w gaju Jety, w ogrodzie Anathapindiki. Wtedy czcigodny Sariputta przed południem ubrawszy się w ofiarowaną żółtą szatę, do Savatthi po jałmużnę poszedł. Po Savatthi za jałmużną chodził, po południu ze zbierania jałmużny wracając, do gaju Andhavana przyszedł na odpoczynek w czasie upału. Do gaju Andhavana wszedłszy, pod pewnym drzewem dla odpoczynku w czasie upału usiadł. Kiedy czcigodny Sariputta wieczorną porą z odosobnienia wyszedł, do gaju Jety, do ogrodu Anathapindiki przyszedł. Ujrzawszy (go), czcigodny Ananda do czcigodnego Sariputty z daleka podszedł. Ujrzawszy czcigodnego Sariputtę powiedział to: "Nadzwyczaj jasne są twoje, przyjacielu Sariputto, zmysły, jasny i czysty jest wygląd twojej twarzy. Jak, czcigodny Sariputto, spędziłeś dzisiaj czas?"

"Idhāhaṃ, āvuso, vivicceva kāmehi vivicca akusalehi dhammehi savitakkaṃ savicāraṃ vivekajaṃ pītisukhaṃ paṭhamaṃ jhānaṃ upasampajja viharāmi. Tassa mayhaṃ, āvuso, na evaṃ hoti – 'ahaṃ paṭhamaṃ jhānaṃ samāpajjāmī'ti vā 'ahaṃ paṭhamaṃ jhānaṃ samāpanno'ti vā 'ahaṃ paṭhamā jhānā vuṭṭhito'ti vā"ti. 
"Tathā hi panāyasmato sāriputtassa dīgharattaṃ ahaṅkāramamaṅkāramānānusayā susamūhatā. Tasmā āyasmato sāriputtassa na evaṃ hoti – 'ahaṃ paṭhamaṃ jhānaṃ samāpajjāmī'ti vā 'ahaṃ paṭhamaṃ jhānaṃ samāpanno'ti vā 'ahaṃ paṭhamā jhānā vuṭṭhito'ti vā"ti. 

Paṭhamaṃ.

"W tym świecie ja, przyjacielu, całkowicie odcięty od przyjemności zmysłowych, całkowicie odcięty od złych skłonności, przywiązany do koncentracji umysłu i badania umysłem, w radości i szczęściu zrodzonym z odosobnienia, pierwsze wchłonięcie medytacyjne osiągnąwszy żyję. Dlatego u mnie, przyjacielu, taka myśl nie pojawia się: 'W pierwsze wchłonięcie medytacyjne wchodzę', albo 'w pierwsze wchłonięcie medytacyjne wszedłem', albo 'z pierwszego wchłonięcia medytacyjnego wyszedłem.'"
"A zatem u czcigodnego Sariputty od długiego czasu zarozumiałość, egoistyczne przywiązania, ukryte skłonności do pychy były całkowicie zniszczone. Dlatego u czcigodnego Sariputty taka myśl nie pojawia się: 'W pierwsze wchłonięcie medytacyjne wchodzę', albo 'w pierwsze wchłonięcie medytacyjne wszedłem', albo 'z pierwszego wchłonięcia medytacyjnego wyszedłem.'"

Pierwsza [sutta z rozdziału Sāriputtasaṃyuttaṃ].

1 komentarz:

  1. ahaṅkāramamaṅkāramānānusayā susamūhatā = ahaṅkārama-maṅkāra-māna-anusayā su-samūhatā

    OdpowiedzUsuń