czwartek, 28 lipca 2016

Kot

Biḷārasuttaṃ (SN 20.10) - Sutta o kocie

Sāvatthiyaṃ viharati. Tena kho pana samayena aññataro bhikkhu ativelaṃ kulesu cārittaṃ āpajjati. Tamenaṃ bhikkhū evamāhaṃsu – "māyasmā ativelaṃ kulesu cārittaṃ āpajjī"ti. So bhikkhu bhikkhūhi vuccamāno na viramati. 
Atha kho sambahulā bhikkhū yena bhagavā tenupasaṅkamiṃsu, upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ nisīdiṃsu. Ekamantaṃ nisinnā kho te bhikkhū bhagavantaṃ etadavocuṃ – "idha, bhante, aññataro bhikkhu ativelaṃ kulesu cārittaṃ āpajjati. Tamenaṃ bhikkhū evamāhaṃsu – 'māyasmā ativelaṃ kulesu cārittaṃ āpajjī'ti. So bhikkhu bhikkhūhi vuccamāno na viramatī"ti.

W Savatthi przebywał. W owym czasie pewien mnich zbyt często z rodziną kontaktował się. Mnisi tak do niego powiedzieli: 'Nie wypada, żeby czcigodny zbyt często z rodziną kontaktował się.' Ten mnich odpowiadając mnichom (mimo wszystko) nie zaprzestał (tego).
Wtedy liczni mnisi do Błogosławionego zbliżyli się, zbliżywszy się, Błogosławionego pozdrowiwszy, z boku usiedli. Tamci mnisi, którzy z boku usiedli, do Błogosławionego powiedzieli to: "Tutaj, Panie, pewien mnich zbyt często z rodziną kontaktuje się. Mnisi tak do niego powiedzieli: 'Nie wypada, żeby czcigodny zbyt często z rodziną kontaktował się.' Ten mnich odpowiadając mnichom (mimo wszystko) nie zaprzestał (tego)."

"Bhūtapubbaṃ, bhikkhave, biḷāro sandhisamalasaṅkaṭīre ṭhito ahosi mudumūsiṃ maggayamāno – 'yadāyaṃ mudumūsi gocarāya pakkamissati, tattheva naṃ gahetvā khādissāmī'ti. Atha kho so, bhikkhave, mudumūsi gocarāya pakkāmi. Tamenaṃ biḷāro gahetvā sahasā asaṃkhāditvā ajjhohari. Tassa so mudumūsi antampi khādi, antaguṇampi khādi. So tatonidānaṃ maraṇampi nigacchi maraṇamattampi dukkhaṃ.

"Dawno temu, mnisi, kot, który stał na stercie śmieci małą myszkę śledząc (tak myślał): 'Kiedy ta mała myszka po jedzenie przyjdzie, ja wtedy tam ją pochwyciwszy zjem.' Wtedy ta, mnisi, mała myszka po jedzenie przyszła. Kot ją pochwyciwszy natychmiast nie przeżuwając (w całości) połknął. Wtedy ta mała myszka (jego) jelito zjadła, a także (jego) krezkę* zjadła. Ze względu na to uległ on śmierci i śmiertelnemu cierpieniu.

Evameva kho, bhikkhave, idhekacco bhikkhu pubbaṇhasamayaṃ nivāsetvā pattacīvaramādāya gāmaṃ vā nigamaṃ vā piṇḍāya pavisati arakkhiteneva kāyena arakkhitāya vācāya arakkhitena cittena, anupaṭṭhitāya satiyā, asaṃvutehi indriyehi. So tattha passati mātugāmaṃ dunnivatthaṃ vā duppārutaṃ vā. Tassa mātugāmaṃ disvā dunnivatthaṃ vā duppārutaṃ vā rāgo cittaṃ anuddhaṃseti. So rāgānuddhaṃsena cittena maraṇaṃ vā nigacchati maraṇamattaṃ vā dukkhaṃ. Maraṇañhetaṃ, bhikkhave, ariyassa vinaye yo sikkhaṃ paccakkhāya hīnāyāvattati. Maraṇamattañhetaṃ, bhikkhave, dukkhaṃ yadidaṃ aññataraṃ saṃkiliṭṭhaṃ āpattiṃ āpajjati. Yathārūpāya āpattiyā vuṭṭhānaṃ paññāyati. Tasmātiha, bhikkhave, evaṃ sikkhitabbaṃ – 'rakkhiteneva kāyena rakkhitāya vācāya rakkhitena cittena, upaṭṭhitāya satiyā, saṃvutehi indriyehi gāmaṃ vā nigamaṃ vā piṇḍāya pavisissāmā'ti. Evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabba"nti. 
 
Dasamaṃ.

Właśnie tak, mnisi,w tym świecie jakiś mnich przed południem ubrawszy się, miskę i żółtą szatę wziąwszy, po wsi albo mieście za jałmużną chodzi z niechronionym ciałem, z niechronioną mową, z niechronionym umysłem, z nieustanowioną uważnością, z niepowstrzymanymi zmysłami. On tam widzi skąpo odzianą albo niewłaściwie ubraną kobietę. Wtedy skąpo odzianą albo niewłaściwie ubraną kobietę ujrzawszy pożądaniem umysł zanieczyszcza. Z ogarniętym pożądaniem umysłem podlega on śmierci albo śmiertelnemu cierpieniu. To jest właśnie śmierć, mnisi, szlachetnego w Dyscyplinie, tego kto dyscyplinę (mnicha) odrzuciwszy do świata powraca. To jest właśnie śmiertelne cierpienie, mnisi, a mianowicie - gdy pewnego złego czynu (ktoś) się dopuszcza. Względem złego czynu poprawa jest dozwolona. Dlatego w tym świecie, mnisi, tak powinno być praktykowane - 'Z chronionym ciałem, z chronioną mową, z chronionym umysłem, z ustanowioną uważnością, z powstrzymanymi zmysłami po wsi albo mieście za jałmużną będziemy chodzić.' Tak rzeczywiście przez was, mnisi, powinno być praktykowane."

Dziesiąta [sutta z rozdziału Opammasaṃyuttaṃ].

* Krezka (łac. mesenterium) – błona, pokryta z zewnątrz nabłonkiem, utrzymująca i stabilizująca narządy wewnętrzne jamy brzusznej.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz