czwartek, 2 lutego 2017

Punabbasu

Punabbasusuttaṃ (SN 10.7) - Sutta o Punabbasu

Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tena kho pana samayena bhagavā bhikkhū nibbānapaṭisaṃyuttāya dhammiyā kathāya sandasseti samādapeti samuttejeti sampahaṃseti. Te ca bhikkhū aṭṭhiṃ katvā manasi katvā sabbacetasā samannāharitvā ohitasotā dhammaṃ suṇanti. Atha kho punabbasumātā yakkhinī puttake evaṃ tosesi –
  
"Tuṇhī uttarike hohi, tuṇhī hohi punabbasu,
Yāvāhaṃ buddhaseṭṭhassa, dhammaṃ sossāmi satthuno.

Nibbānaṃ bhagavā āha, sabbaganthappamocanaṃ,
Ativelā ca me hoti, asmiṃ dhamme piyāyanā.

Piyo loke sako putto, piyo loke sako pati,
Tato piyatarā mayhaṃ, assa dhammassa magganā.

Na hi putto pati vāpi, piyo dukkhā pamocaye,
Yathā saddhammassavanaṃ, dukkhā moceti pāṇinaṃ.

Loke dukkhaparetasmiṃ, jarāmaraṇasaṃyute,
Jarāmaraṇamokkhāya, yaṃ dhammaṃ abhisambudhaṃ,
Taṃ dhammaṃ sotumicchāmi, tuṇhī hohi punabbasū"ti.

Pewnego razu Błogosławiony w Savatthi przebywał, w gaju Jety, w ogrodzie Anathapindiki. W owym czasie Błogosławiony rozmową o Dhammie na temat nibbany mnichów pouczał, inspirował, zachęcał, zadowalał. A ci mnisi okazując zainteresowanie, skupiając uwagę, całkowicie umysł koncentrując, uszu nakłaniając, Dhammy słuchali. Wtedy yakkhini, matka Punabbasu, małego synka tak uspokajała:
  
"Ciszej bądź Uttariko, ciszej bądź Punabbasu,
Ponieważ słucham Dhammy Buddy, doskonałego nauczyciela.
  
Nibbana, Błogosławiony powiedział, jest uwolnieniem ze wszystkich więzów,
Od długiego czasu jest we mnie do tej Dhammy głębokie uczucie.

Drogi na świecie jest własny syn, drogi na świecie jest własny mąż,
Od teraz bardziej drogie dla mnie jest poszukiwanie tej Dhammy.
  
Ani drogi syn, ani drogi mąż, nie uwalniają (mnie) od cierpienia,
Tak, jak dobrej Dhammy słuchanie, od cierpienia uwalnia żywe istoty.
  
Na świecie, dotkniętym cierpieniem, spętanym starością i śmiercią,
Dla uwolnienia od starości i śmierci, Dhammy w pełni przebudzonego,
Tej Dhammy wysłuchać chcę, ciszej bądź Punabbasu."
  
"Ammā na byāharissāmi, tuṇhībhūtāyamuttarā,
Dhammameva nisāmehi, saddhammassavanaṃ sukhaṃ,
Saddhammassa anaññāya, ammā dukkhaṃ carāmase.

Esa devamanussānaṃ, sammūḷhānaṃ pabhaṅkaro,
Buddho antimasārīro, dhammaṃ deseti cakkhumā"ti.

"Sādhu kho paṇḍito nāma, putto jāto uresayo,
Putto me buddhaseṭṭhassa, dhammaṃ suddhaṃ piyāyati.

Punabbasu sukhī hohi, ajjāhamhi samuggatā,
Diṭṭhāni ariyasaccāni, uttarāpi suṇātu me"ti.

(Punabbasu powiedział:)

"Matko, nie będę mówił, milczący będzie Uttara,
Wysłuchaj Dhammy, pomyślne jest słuchanie dobrej Dhammy,
Dobrej Dhammy nie znając, matko, w cierpieniu żyjemy.

Ta (Dhamma) jest niosącą światło błądzącym bogom i ludziom,
Budda niosący ostatnie ciało, Dhammę wykłada, Jasno Widzący."
 
(Matka powiedziała:)

"Jak dobrze, że mędrcem jest syn narodzony, piersią (własną karmiony),
Syn mój, czystej Dhammie doskonałego Buddy jest oddany.

Punabbasu, bądź szczęśliwy! Dzisiaj rzeczywiście jasno ujrzałam
Cztery szlachetne prawdy. Uttaro, ty także wysłuchaj mnie!"

1 komentarz:

  1. Zwrot 'diṭṭhāni ariyasaccāni' występuje w Tipitace tylko raz, właśnie w tej mowie. Dlatego uznałem to za oczywistą pomyłkę. Uważam, że powinno tu być 'cattāri ariyasaccāni'.

    OdpowiedzUsuń